Ιστορία

Καμιά φορά ο χρόνος σταματά.

Το ρολόι χάνει τους ρυθμούς του και παραμένει στο χθες δεμένο με μια λεπτή κλωστή και σε πάει, σε πάει, σε γυρίζει και σε φέρνει πάλι πίσω και χάνεσαι λίγο χρονικά μέχρι που επανέρχεσαι και διαβάζεις.

1958

Είχε 10 ο Οκτώβρης εκείνος ο αλλοτινός όταν ο Καστρακινός Χρήστος Μαγκλάρας του Σπυρίδωνα μετέτρεψε τον προπολεμικό Νερόμυλο σ’ένα μικρό ταβερνάκι της εποχής, «εξοχικό», όπως συνήθιζαν να λένε τότε κάτι τέτοιους χώρους.

Από τότε, καθιερώθηκε ως τόπος συναντήσεων της τοπικής κοινωνίας και όχι μόνο. Τόπος αναψυχής, συνάντησης και χαλάρωσης έγινε ο παλιός Νερόμυλος.

Φιλοξένησε πολλές προσωπικότητες αλαργινών εποχών, οι οποίοι έγιναν και φίλοι του ιδιοκτήτη του Χρήστου Μαγκλάρα.

Εδώ λοιπόν σιγοτραγούδησε ο Τσιτσάνης και έριξε τις πενιές του ο Καλδάρας.

Αξέχαστες εποχές.

Μετά ο χρόνος ζήτησε επίμονα την αλλαγή κι έτσι τη θέση του Χρήσου πήρε ο Δημήτρης Μαγκλάρας και έβαλε τις δικές του πινελιές στο Νερόμυλο της αλαργικής εποχής που σφράγισε μοναδικά το χρόνο.

2013

55 χρόνια πετά το ρολόι, ξεμπέρδεψε τους δείκτες του και στις 10 Οκτώβριου 2013 ζήτησε το Γιάννη Πίσσα να συνεχίσει την παράδοση,βάζοντας σύγχρονες πινελιές στο μοναδικό, στο όμορφο και στο παντοτινό.

Το παλιό ρολόι στον παλιό Νερόμυλο άρχισε να γυρίζει τους δείκτες του χορεύοντας σε ρυθμούς νέους και γεύσεις μοναδικές που τα σέρνει όλα αυτά μαζί η παλιά νοσταλγία.